Historia rasy Leonberger  jest bardzo mglista, pełna tajemnic i burzliwych opowieści. Wiele zostało już napisane na ten temat z tym, że niektóre relacje są ze sobą sprzeczne i brakuje dowodów potwierdzających ich wiarygodność. Wszystkie informacje zaczęto dokumentować dopiero na początku 20-ego wieku.  

Leonberg w XXIX wieku Heinrich Essig

 

Aby zacząć od początku musimy cofnąć się do wczesnych lat 19-ego wieku. W Leonberg, w małym rolniczym miasteczku 20 km na północny-zachód od Stuttgartu w Wurttemberg (Niemcy) w 1809 r. urodził się Heinrich Essig. Ten bardzo ambitny mężczyzna, jak się miało okazać, został z czasem wpływowym obywatelem, wybranym do rady miasta i posiadającym wielki talent do handlu. Jego wielką pasją były zwierzęta a jego dom przypominał prywatne zoo, z wieloma odmianami psów, lisów, indyków, pawi.

 

Wg zachowanych informacji pierwszą znaczącą próbą było skrzyżowanie czarno - białej suki rasy landseer z długowłosym bernardynem. Efektem tego mariażu były czarno - białe, łaciate psy, wielkości bernardyna. Essig krzyżował je z żółto - białymi bernardynami, które otrzymał z hospicjum od przeora Augustianów, dając mu w zamian dwa psy z własnej hodowli. Protoplastą omawianej rasy jest również nowofundland i duży pies pirenejski, dzięki któremu pojawiła się maść biała oraz srebrnoszara. Nazwy leonberger zaczęto używać po raz pierwszy w 1846 roku. W początkowej fazie, działania Essiga dały w efekcie psy dużego wzrostu, najczęściej białej maści, z czarną głową. Psy żółte z czarną maską pojawiły się później. Essig rozpoczął hodowlę w roku 1846 i ta data uznawana jest za datę narodzin rasy Leonberger.

     
Heinrich Essig ze swoimi zwierzakami       Psy św. Gottharda - czyli Leonbergery

 

Duże robiące wrażenie psy były bardzo popularne. Jako członek rady miasta Essig oprócz promocji miasta mógł także bardziej efektywnie zająć się sprzedażą swoich psów. Ofiarowując Leonbergery takim osobistościom i członkom rodzin królewskich jak Garibaldi, książe Walii, król Włoch Umberto, car Rosji, Cesarzowa Austro - Węgier, legendarna Sissi, sprawił, że rasa Leonberger stała się bardzo dobrze znana. Trzeba zauważyć fakt, że w ówczesnych czasach nie było jasnego rozgraniczenia leonbergerów i bernardynów. W Szwajcarii często zdarzało się, że leonberger uznawany był za bernardyna, a w Niemczech bernardyn za leonbergera. Gdy w 1895 roku został założony Klub Leonbergera, nastąpił znaczny zryw rozwoju rasy. Rozwój rasy został drastycznie przerwany, gdyż po zakończeniu I Wojny Światowej pozostało przy życiu tylko 5 leonbergerów. Zaczęto, więc od nowa odtwarzać rasę z ocalałych osobników. Dzięki ciężkiej pracy hodowców rasa Leonberger została zarejestrowana pod numerem 342 w 1927 roku. Kolejna wojna pochłonęła jednak starania hodowców i pracę należało rozpocząć od nowa, znów odbudowując populację. Odbudowa rasy trwał blisko 25 lat. Zapał, zaangażowanie i poświęcenie miłośników rasy zaowocowało jednak dość dużą populacją leonbergera w dzisiejszych czasach.

 

Leonberger jest psem charakteryzującym się doskonałymi właściwościami psa stróżującego, rodzinnego i pociągowego. Jako pies rodzinny Leonberger jest doskonałym partnerem, który jest przyjaznym i dobrze nastawionym do dzieci olbrzymem. Jest psem opanowanym, nie przejawiającym zbytniej pobudliwości, nie jest ani bojaźliwy, ani nadmiernie agresywny. Inteligentny, pamiętliwy i gotowy do podporządkowania się jest wspaniałym materiałem na cudownego przyjaciela rodziny. O ile jest dobrze ułożony, staje się posłusznym i odważny psem do towarzystwa, który sprawdzi się we wszelkich życiowych sytuacjach.

     
Leonberger na starym sztychu       Leonberger około 1895 r.
         
         
         
     
Bella v.d. Haardt, ur. 2.11.1920r., jedna z pierwszych suk hodowlanych po I wojnie światowej       Wystawa Psów w Stuttgarcie w 1952 r. od lewej do prawej: Arko v. Leonberg, Birka v.Carolshofen, Baldur v. Leonberg